وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

وقتی عطش طعم تورا با اشکهایم می چشید

وقتی زمین ناز تو رادر آسمانها می کشید

من عاشق چشمت شدم  نه عقل بود و نه دلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

یک دم شد این عاشق شدن

دنیا همین یک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود 

   تا سکوت هر شب من با هجومت روبه رو شه

بی هوا بدون مقصد سمت طوفان تو می رم   

 منو درگیر خودت کن بلکه آرامش بگیرم

با خیال تو هنوزم مثل هر روزو همیشه   

      هر شب حافظه ی من پر تصویر تو میشه

با من غریبگی نکن با من که درگیر توام  

   چشماتو از من برندار من مات تصویر توام

تو همین جایی همیشه با تو شب مثل یه رویاست  

 آخرین نقطه ی دنیا تو جهان من همین جاست

تو همین جایی و هر روز  من به تنهایی دچارم  

  منو نزدیک خودم کن تا تورو یادم بیارم

با خیال تو هنوزم مثل هر روزو همیشه 

  هر شب حافظه ی من پر تصویر تو میشه

با من غریبگی نکن با من که درگیر تو ام    

  چشماتو از من بر ندار من مات تصویر تو ام

باز آمدم از چشمه خواب‌‌، کوزه تر در دستم.

مرغانی می خواندند. نیلوفر وا می شد.

کوزه تر بشکستم،

در بستم

و در ایوان تماشای تو بنشستم.

سهراب

آدميت مرد
گرچه آدم زنده بود.
از همان روزي که يوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزي که با شلاق و خون، ديوار چين را ساختند
آدميت مرده بود
بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين آسياب
گشت و گشت
قرن ها از مرگ آدم هم گذشت
اي دريغ،
آدميت بر نگشت
قرن ما
روزگار مرگ انسانيت است
سينه ي دنيا ز خوبي ها تهي است
صحبت از آزادگي، پاکي، مروت ابلهي است
صحبت از عيسي و موسي و محمد نابجاست
من که از پژمردن يک شاخه گل
از نگاه ساکت يک کودک بيمار
از فغان يک قناري در قفس
از غم يک مرد، در زنجير
حتي قاتلي بر دار!
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
وندرين ايام، زهرم در پياله زهر مارم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم؟
صحبت از پژمردن يک برگ نيست
واي! جنگل را بيابان مي کنند
دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان مي کنند
هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا

آنچه اين نامردمان با جان انسان مي کنند
صحبت از پژمردن يک برگ نيست
فرض کن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست
فرض کن يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض کن جنگل بيابان بود از روز نخست
در کويري سوت و کور
در ميان مردمي با اين مصيبتها صبور
صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانيت است..
فريدون مشيري.

تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

                 چه رنجی می کشد آن کس که انسان است واز احساس سرشار است... 

دراين دنيا كه مردانش عصاازكورمي دزدند

                                                           من از خوش باوري اينجا محبت جست وجو كردم

گفته بودي كه چرا محو تماشاي مني

                                                                        وآنچنان مات كه يكدم مژه بر هم نزني

مژه برهم نزنم تا كه زدستم نرود

                                                               نازچشم تو به قدر مژه برهم زدني

ازعشق بگوييد كه اينجا همه مستند

                                                     مستي كه به دل عشق ندارد همه پستند

گم گشت در اينجا همه آيات خدا هم

                                                               اينها پي آيات خدا هم پي كسبند

آدمي دو قلب دارد

قلبي كه از بودن آن با خبر است و قلبي كه از حضورش بي خبر

قلبي كه از آن با خبر است همان قلبي ست كه در سينه مي تپد

همان كه گاهي مي شكند

گاهي مي گيرد و گاهي مي سوزد

گاهي سنگ مي شود و سخت و سياه

و گاهي هم از دست مي رود

با اين دل است كه عاشق مي شويم

با اين دل است كه دعا مي كنيم

با همين دل است كه نفرين مي كنيم

و گاهي وقت ها هم كينه مي ورزيم

اما قلب ديگري هم هست.قلبي كه از بودنش بي خبريم

اين قلب اما در سينه جا نمي شود

و به جاي اينكه بتپد.....مي وزد و مي بارد و مي گردد و مي تابد

اين قلب نه مي شكند نه ميسوزد و نه مي گيرد

سياه و سنگ هم نمي شود

از دست هم نمي رود

زلال است و جاري

مثل رود و نسيم

و آنقدر سبك است كه هيچ وقت هيچ جا نمي ماند

بالا مي رود و بالا مي رود و بين زمين و ملكوت مي رقصد

اين همان قلب است كه وقتي تو نفرين مي كني او دعا مي كند

وقتي تو بد مي گويي و بيزاري او عشق مي ورزد

وقتي تو مي رنجي او مي بخشد...

اين قلب كار خودش را مي كند

نه به احساست كاري دارد نه به تعلقات

نه به آنچه مي گويي نه به آنچه مي خواهي

و آدمها به خاطر همين دوست داشتني اند

به خاطر قلب ديگرشان

به خاطر قلبي كه از بودنش بي خبرند

 دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم و دانشی

که تفاوت این دو را بدانم

آیا کسی می شنود فریاد مرا

کسی می بیند نگاه مرا

خدای من بین آسمان و زمین ماندن و ندانستن چقدر سخت است

منتظر ماندن ندانستن چقدر سخت است

من مانده ام تک و تنها بی هیچ آسمان و ستاره ای

اما به خاطر خاطره می مانم به خاطر روزهای بارانی می مانم

شاید .....

روزی برسد که منتظر رسیدنش بودم

شاید.........

رسم میزبابی

نشانی زتو داد کسی در خیالم

کسی در خیالم  در نیمه شبی سرد و برفی

سر زده میهمانت شدم با شوق

ماندم پشت در های دلت

 هرچه کوبیدم به خاطراتم به در

نشانی ها دادن از روزهای با تو بودن:نشنیدی

آری هرگز نشنیدی صدای هق هق بیگناه اشک هایم را

مست از عشق دیگری جشنی در دلت بر پا بود

تو به یاد دیگری لبخند میزدی  در بستر گرمئ آشیانت

  در جوار شعله های آتش

 ومن از آتش حسادت و غیرت پشت در های دلت

پا در برف می سوختم

چه میزبان سنگ دلی بودی

که شکستی حرمت میهمانت را

پناهش ندادی لحظه ای

و حتی نکردی رحمی بر پاهای خسته اش

که فرسنگ ها راه را پیموده بود

 به امید دیدارت ...

شکست خورده و مایوس در پیش گرفتم

مسیر جاده های فرا موشی را

و با خود یک دم اندیشیدم که چرا

یک دم میهمانم نشدی

تابیاموزمت رسم میزبانی را .............